บทที่ 16 Chapter 3 แค่อยากคุยด้วย [2/6] ไวน์ x พะพาย
“จริง ๆ นะ” ไวน์ย้ำให้พะพายมั่นใจ
“พี่ไวน์!”
ในที่สุดวีว่าก็เจอตัวพี่ชายเธอสักที เสียงของน้องสาวทำให้ไวน์ต้องหันกลับไปสนใจ คนตัวเล็กในชุดเตรียมพร้อมออกไปข้างนอกยืนเกาะประตูขมวดคิ้วใส่พี่ชายที่ยังไม่อาบน้ำอย่างที่วีว่าคิดจริง ๆ ด้วย
“อะไร?!? จะรีบไปไหน ยังเช้าอยู่เลย” เขายืนเท้าเอว ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่พอใจ ...ทำไมวีว่าต้องมาตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้
“ไปอาบน้ำ แล้วพาน้องไปหอสมุด” วีว่าทวนนัดที่ตกลงกันไว้เมื่อคืน
“ยังมีสีสันเหมือนเดิมเลยนะพี่น้องคู่นี้” พะพายพูดยิ้ม ๆ
“อ่าว พะพาย กลับมาวันไหนเนี่ย?” วีว่ารีบสวมรองเท้าแตะแล้วเดินมาหาเพื่อน
“เมื่อวานน่ะ วีสบายดีไหม?” พะพายละความสนใจจากคนตัวสูงจนเขารู้สึกหงุดหงิดใจ
“สบายดี แต่งานเยอะไปหน่อย เป็นไงเรียนที่นู่นสนุกไหม?”
พะพายเป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เธออาศัยอยู่บ้านหลังข้างๆ สำหรับวีว่าแล้ว พะพายเป็นเหมือนเพื่อนสนิทวัยเด็ก เพราะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา แต่ช่วงมัธยมอยู่คนละห้อง ทั้งวีว่ายังเป็นเด็กกิจกรรมจึงทำให้ห่างกันในช่วงนั้น พะพายก็ชอบมาเล่นที่บ้านเธอบ่อย ๆ บางวันไวน์ก็จะไปหาพะพายที่บ้าน หากเทียบกันแล้วช่วงนั้นไวน์คงสนิทกับพะพายมากกว่าวีว่าเสียอีก
“ก็... สนุกมั้ง สมองยังมึน ๆ กับทฤษฎีที่อาจารย์ยัดให้อยู่เลย” พะพายพูดขำ ๆ
“วีก็เหมือนกัน ถึงจะเป็นคนเลือกเรียน’ ถาปัตฯ เองก็เถอะ” วีว่าเองก็เห็นด้วย
“คุยกันไปก่อนนะ พี่ไปอาบน้ำก่อน”
เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่สนใจไวน์จึงเลี่ยงออกมา สองสาวคุยกันอย่างสนิทสนมราวกับมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้กันและกันฟัง พวกเธอไม่ได้สนใจคนตัวสูงที่ดูเหมือนจะน้อยใจแล้วเดินออกไปเลยด้วยซ้ำ
“เอ้อ! นี่รู้ไหมตั้งแต่พี่ไวน์เรียนจบไปก็ทำแต่งานจนไม่ดูแลตัวเองเลย แถมยังดูเครียด ๆ ด้วย เคยไม่อาบน้ำสองวันติดกันด้วยแหล่ะ เรานี่แทบไม่อยากเข้าใกล้เลยอ่ะ” วีว่าเป็นกังวลเรื่องนี้ไม่น้อย
“เหรอ?”
“เป็นเพราะพายไม่อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ พี่ไวน์ถึงไม่ค่อยสดใสเหมือนเมื่อก่อน” วีว่าลอบสังเกตปฏิกิริยาของพะพาย ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่า พะพายมีใจให้ไวน์ แต่พี่ชายของเธอมันซื่อบื้อน่ะสิ
“เหรอ...? ไม่ใช่หรอกมั้ง” พะพายยิ้มแห้ง ๆ
“สงสัยคงเหงาที่ไม่มีเพื่อนเล่นด้วยตอนเย็น ๆ เหมือนเมื่อก่อน”
“หึ ๆ พูดอย่างกับพี่ชายตัวเองเป็นเด็กห้าขวบไปได้” ประโยคนั้นมันทำให้พะพายอดขำไม่ได้ แต่เธอก็ไม่คิดหวังให้เป็นแบบที่วีว่าพูดหรอก เพราะในความเป็นจริงมันก็คงไม่เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
“พายต้องเห็นด้วยตาตัวเอง เรารู้สึกว่า พี่ไวน์ไม่เหมือนเดิม”
“เหรอ...?”
.
@ หอสมุด มหาวิทยาลัย U
กว่าจะได้ฤกษ์ออกจากบ้านเวลาก็เคลื่อนคล้อยมาจนตะวันสายโด่ง วีว่ารู้สึกว่าวันนี้พี่ชายของเธออาบน้ำ และแต่งตัวนานกว่าปกติรวมเวลาเกือบ ๆ ชั่วโมง แถมยังฉีดน้ำหอมที่เธอมองว่ามันคือยาฆ่าแมลงดี ๆ นี่เอง ไม่รู้สาว ๆ ของพี่ชายชอบกันเข้าไปได้ยังไง
วีว่าแตะแสกนบัตรกับเครื่องแสกนก่อนจะเดินเข้ามาในหอสมุดขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัย การปรากฏตัวของไวน์ทำให้รุ่นน้องที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาหันมาสนใจเขาไม่น้อย ยิ่งเดินมาพร้อมกับวีว่า ดีเจสาวสุดแซบด้วยแล้วยิ่งทำให้พวกเขาสงสัยว่า ไวน์ที่เรียนจบไปแล้วมาที่มหาวิทยาลัยทำไม หรือ วีว่ากับไวน์เป็นอะไรกัน
“วันหลังไม่ต้องอาบน้ำหอมมาขนาดนี้ก็ได้นะ”
วีว่าเหล่ตามองพี่ชายที่เดินห่างกันเล็กน้อย แต่กลิ่นน้ำหอมของไวน์ฟุ้งกระจายไปเป็นร้อยเมตร มันก็หอมอยู่หรอกหากใช้ในประมาณที่พอเหมาะ กลิ่นฉุนขนาดนี้สาว ๆ ที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้ก็ไม่รู้
“ออกจะหอม กลิ่นนี้เห็นสาว ๆ ชอบจะตาย” ไวน์อวดอ้าง
“เหรอพี่ไวน์?” วีว่าย่นจมูกใส่พี่ชายอย่างหมั่นไส้ในความหลงตัวเองของเขา ...ผู้หญิงพวกนั้นจมูกพังหรืออย่างไรกัน วีว่าคิดในใจ
เธอเดินนำพี่ชายขึ้นไปยังชั้น 3 ของหอสมุดที่บรรจุหนังสือ ตำราในหมวดหมู่เกี่ยวกับงานวิศวกรรม และสถาปัตยกรรม พอเห็นวีว่าทำท่าทางรังเกียจแบบนี้เขายิ่งนึกอยากแกล้ง
เมื่อเห็นว่าชั้นนี้ไม่มีคนอยู่เขาจึงรวบร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด จงใจกดจมูกของน้องสาวลงกับหัวไหล่จนกลิ่นน้ำหอมที่วีว่าบอกว่าฉุนนั้นยิ่งฉุนเข้าไปใหญ่จนเธอแสบจมูก
“อ้าย! พี่ไวน์! ปล่อย!” คนตัวเล็กดิ้นในอ้อมแขนของไวน์ราวกับจะขาดใจตาย ตอนนี้เธอต้องกลั้นหายใจเอาไว้อย่างหนัก
“ฮ่า ๆ ลองดมดูอีกทีสิจะได้รู้ว่ามันหอม” ยิ่งเห็นวีว่าดิ้นไวน์ก็ยิ่งสะใจที่ได้แกล้งเธอ
“ไม่เอา เหม็น!” มือเล็กตาที่แขนแกร่งแรง ๆ ให้เขาปล่อย
“ฮ่า ๆ”
“อื้อ พี่ไวน์หายใจไม่ออก”
วีว่าบีบจมูกแน่น พยายามหายใจทางปากเพื่อไม่ให้เธอสูดกลิ่นน้ำหอมของไวน์ เมื่อไวน์ไม่ยอมปล่อยเธอจึงต้องใช้ไม้ตาย คนตัวเล็กกัดลงที่หัวไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างแรงจนใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเจ็บปาด
“อ้า! ยัยแสบ กล้ากัดพี่เหรอ?”
ไวน์แกล้งรัดแขนให้แน่นกว่าเดิมส่วนวีว่าก็ร้องโอดโอยตามระเบียบ พี่น้องคู่นี้มักจะแกล้งกันไปมาแบบนี้เสมอ แต่พวกเขาคงไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องทุกการกระทำอยู่ เจ้าของดวงตาคู่นั้นขบกรามแน่นจนขึ้นสัน ก่อนที่เขาจะทิ้งหนังสือเล่มโตลงบนพื้น
ปึง!
